Onze teamleden in hun ‘kot’: een portret van oprichter Rik Hoste

Posts Tagged ‘osteopaat’

Onze teamleden in hun ‘kot’: een portret van oprichter Rik Hoste

Posted on: mei 7th, 2020 by admin No Comments

Rik Hoste, oprichter van RUNNING AND MORE,  geeft een inkijk op de activiteiten in zijn ‘kot’ tijdens de Corona-quarantaine. Als osteopaat heeft hij inmiddels de werkzaamheden hervat.

 

Welk werk deed je tijdens de quarantaine en op welke manier?  

Het begin van de quarantaine was één nauwelijks onderbroken brainstormsessie: Hoe gaan we in godsnaam onze klanten en patiënten kunnen opvolgen, laat staan behandelen, als we niemand live kunnen ontvangen, de deur niet uit mogen en op anderhalve meter moeten blijven?

Er waren half maart nog heel wat trainingsschema’s op te stellen en op te volgen. Dit kon gelukkig perfect van op afstand en dit is smooth blijven verder ‘lopen’. Er werd veel om uitbreiding van schema’s gevraagd, o.w.v. doelen die wegvielen, en anderzijds konden we nieuwe start-to-runners op weg helpen.

Wat echt niet meer kon, waren de onderzoeken bij klachten. Vragen die daarover kwamen, behandelde ik door mijn advies te geven over de timing en de aard van de behandeling en/of actieve aanpak. In sommige gevallen lukte het aardig om voorlopig de juiste oefeningen door te geven en de afspraken vast te leggen in het post-quarantaine tijdperk. 

Daarnaast is er mijn lesopdracht osteopathie aan het college Sutherland: Deze lessen gaan nu niet meer door in Amsterdam, maar online vanuit ieders kot. Een weekend is gepasseerd, het volgende komt eraan. Nu had  ik – veel rustiger dan anders – de tijd om die lessen voor te bereiden en ook om de thesissen, waar ik promotor van ben, op te volgen.

Er zijn extreem veel bestellingen van Currex-zolen deze periode. Het op punt houden van de stock, via meerdere bijbestellingen in Currex Hamburg, vroeg dus ook wat aandacht en tijd, naast het eigenlijke opmaken en leveren van de (post)pakketten.

De behandelingen osteopathie zijn natuurlijk volledig geschrapt geweest, maar daar zijn we inmiddels terug volledig kunnen invliegen. Deugddoend! Ook mooi hoe geduldig iedereen heeft gewacht en hoe gedisciplineerd alle patiënten nu onze vooropgestelde veiligheidsregels volgen!

 

Waar heb je van kunnen genieten in je vrije tijd?

Bij de start van de lockdown, na de eerste shockerende verlamming, hebben we even afstand moeten nemen om de gebeurtenissen te overzien. Hoe moest dit verder met onze kinderen, midden in de Zorg, en de kleinkindjes dan: Wie gaat daar voor zorgen als wij het niet meer mogen. What about onze eigen moeders, in de 90 en alleenstaand? 

Een crisis doet zeer, eist slachtoffers en brengt veel angst met zich mee. Ook bij ons, en het was een continue oefening om die angst geen schaduw te laten werpen op al de opportuniteiten die de crisis bood en biedt. Ik heb alleen maar professionele vraagtekens; mijn gezin, familie en ik zijn gezond gebleven tot nu. Er zijn mensen die het écht moeilijk hebben (gehad). Onze gedachten waren en zijn nog altijd heel vaak bij hen.

Zoals we ook onze klanten hebben aangeraden: Ga rustig sporten, als je je goed voelt, met als hoofddoelstelling in die beginfase: relax. Wij deden het samen, Leen en ik: minstens één sportieve activiteit per dag: hardlopen of fietsen en het heeft ons onnoemelijk veel deugd gedaan. Puur aan de spanning en de dreiging van die stijgende curve ontsnappen.

Met de fiets konden we mijn moeder in Oostkamp gaan bezoeken: wij onderaan haar appartement, zij op haar balkon op de 2e verdieping. Zij kon me recent ook depanneren met unieke, ‘home made’ mondmaskers.

En… twee vliegen in één klap: de Currex-zolen, die in het Brugse werden besteld, leverden we netjes af aan de voordeur, per fiets genietend van de zon.

Lang leve Whatsapp ook, want via de diverse groepjes van collega’s, familie en vrienden kregen we hun dagelijkse updates, afgewisseld met de hilarische Corona filmpjes of GIF’s, die iedereen inmiddels in meervoud heeft ontvangen. Heerlijk toch, hebben we vaak bedacht in die kritische beginfase,  hoe humor zware dingen kan verlichten.

En hoeveel steun je haalt uit de samenhorigheid, de basis die er eigenlijk altijd is, maar die pas komt bovendrijven in dergelijke crisissen en afzondering. Hoe het social distancen de afstand net verkleinde: een heerlijk gevoel in ons stulpje in Sint-Andries.

Verder zijn we zoals zovelen met veel plezier (en een kwinkslag) van bloedgroep veranderd: we zijn nu A-peritief. Een dagelijks rustig en gezond aperitiefje, ja dat mocht, vonden wij ook.

We hadden er veel deugd om ’s avonds wat vroeger kunnen eten (al rond 19u of soms zelfs vroeger) en daarna nog even TV te kijken. Het nieuws meepikken. In de normale hectiek is dat onmogelijk, omdat mijn consulten meestal tot 20, 21u doorlopen.

 

Professioneel gezien: Wat kreeg je nu wèl gedaan, wat niet lukte in de pre-Corona-hectiek?

Eindelijk kon ik nu tijd vinden om mijn geplande postacademische cursus over ‘osteopathie bij hardlopen’ uit te werken. Hierin kan ik mijn expertise en de osteopathische visie delen op diagnostiek en op de behandeling van sporters met hardloopgerelateerde kwetsuren. Ik maak daarbij ook een volledige literatuurstudie over schoeisel, inlegzolen, loopstijl, en werp een kritische blik op de wetenschappelijke literatuur erover.

Daarnaast werk ik samen met Leen een mooi studieprotocol uit over de voordelen van de Currex-zolen RunExpert en RunPro. De volledige wetenschappelijke studie hopen we klaar te hebben tegen de zomer! De preliminaire resultaten zien er veelbelovend uit!

Ik kon ook wat rustiger antwoorden per mail op alle gestelde vragen, en we konden eindelijk eens aan de nieuwe website verder werken en aan ons adressenbestand.

Literatuur die al langer naar me lag te lonken, heb ik rustig kunnen doornemen overdag, in de tuin, onder de parasol: ‘Points gachettes et chaine fonctionelles musculaires en ostéopathie et en thérapie manuelle’ 

 

Waar kijk je het meest naar uit op professioneel vlak, post-Corona?

  • De lancering van ons nieuw protocol en softwaresysteem voor inspanningstesten
  • De voldoening van mijn brede waaier aan werk
  • Het nodig zijn en effectief kunnen helpen
  • Het plezier van weer veel mensen te zien, die dankbaar zijn voor hun progressie en/of voor hun verminderde klachten
  • Opwindend om een mooie nieuwe zomer te verwelkomen, met atleten en hun nieuwe doelstellingen, om samen succesvol naartoe te werken
  • Ook op stapel: afwerking en publicatie van de gloednieuwe studie met de Currex-zolen RunPro en RunExpert

Wat betreft kennisdeling: Sommige webinars waren de moeite, en ze kunnen tijdbesparend zijn, ja, een geschikt alternatief in lockdown, maar nooit ofte nooit een concurrent voor live lessen. Hoe langer hoe meer en hoe groter het aanbod, des te minder warm werd ik ervan. Ook het online lesgeven had voor mij zijn charmes, maar even goed zijn grote beperkingen.

Ik sta te trappelen van ongeduld om de dynamiek van live lessen en bijscholingen terug te ervaren!

 

Privé en professioneel: wat neem je mee uit deze periode?

Ons credo is al altijd: Het belangrijkste aspect in de geneeskunde is ‘preventie’, het op de juiste manier aansterken van je eigen weerstand, want die kunnen we sterk beïnvloeden. Veel meer dan de leek durft vermoeden. Ook al zullen we hiermee natuurlijk niet alles kunnen voorkomen en zullen nieuwe virussen ons mogelijk genadeloos blijven treffen.

Ik voel me geroepen om nog meer de osteopathische kennis doorgeven: over hoe je ook banale klachten moet plaatsen en hoe je ze op een gezonde, holistische manier moet behandelen, zonder onderdrukkende medicatie (de anti-’s, tenzij het om levensbedreigende situaties gaat natuurlijk), die hoe dan ook een spoor achterlaat in je eigen verdedigingsmechanismen.

Mijn laatste wetenschappelijke bijdrage “Sportosteopathie: effectief in preventie en behandeling” werpt daar ook een mooi licht op.

Wat ik echt anders wil BLIJVEN doen? Meer vrije tijd inplannen: ofwel een vrije halve dag of dagelijks een paar uur vrije tijd in de agenda zetten. Daarin gaan we dan ook echt moeten leren rustig eten en bvb. wat sporten, maar zeker helemaal niets professioneel doen, zelfs geen vakliteratuur doornemen.  De lockdown vormde op het vlak van ritme en balans wel een inspiratiebron.

 

 

Rik Hoste, osteopaat – bewegingsanalist – inspanningsfysioloog – trainer bij RUNNING AND MORE

Voor een afspraak:

Wetenschappelijke avond in RUNNING AND MORE

Posted on: april 5th, 2019 by admin No Comments

Gisterenavond organiseerden we in ons Sports Medical Lab een bijscholing voor artsen over Sport en Traumata van de onderste ledematen. Sportarts, orthopedisch chirurg en traumatoloog Dr. Stefaan Deneweth was onze gastspreker. Hij gaf een presentatie en workshop met als titel ‘Clinical cases on locomotor level, lower limb’.

 

 

20 huis- en sportartsen uit West-Vlaanderen tekenden in voor een bijzonder leerrijke en geanimeerde avond, ondersteund door de firma Heel.

Aan bod kwamen onder meer: werkingsmechanismen van de biotherapeutische produkten, studieresultaten, casussen, infiltratietechnieken, toepassingen bij trochanteritis, gonartrosis, achillespeestendinitis, plantaire fasciitis, hielspoor, ….

We danken Heel en Dr. Deneweth om onze bijzonder aangename gast te zijn geweest, de aanwezige artsen voor de fijne kennismaking met ons team en met ons lab en voor hun grote leergierigheid.

 

 

Deze wetenschappelijke avond was ook een verrijking voor RUNNING AND MORE, dat van bij aanvang consequent en met veel succes met deze biotherapeutische produkten werkt. Zowel bij Rik Hoste DO als bij Dr. Mattijs Stroo, sportarts, kun je terecht voor biotherapeutisch advies.

Een afspraak maken kan via de online agenda, bovenaan de homepage, te mailen naar info@runningandmore.be of door te bellen naar 0473 973 593.

 

Reductionisme en holisme in het osteopathisch diagnostisch proces

Posted on: januari 4th, 2019 by admin No Comments

Rik Hoste DO, About Osteopathy, december 2018

Dit artikel is gebaseerd op de presentatie die ik in oktober in Lyon bracht op het Open Forum van Osean (Osteopathic European Academic Network) over ‘Teaching Osteopathic Diagnostics’. Het is met name gebaseerd op de ervaring als osteopaat in mijn privépraktijk en in mijn sportmedisch lab, waar ik heel wat diagnoses stel in het kader van bewegingsanalyses bij sporters, en op de ervaring als docent osteopathie. Het is dan ook een zeer persoonlijke visie op het diagnostisch proces, en tegelijkertijd een weergave van wat het osteopathisch concept voor mij betekent.

De voordracht had ten doel een antwoord te formuleren op volgende vragen:

  • Wat is de rol van reductionistisch en holistisch redeneren in de osteopathische diagnostiek?
  • Waarom is een osteopathische diagnose veel meer dan enkel een diagnose van het volledige lichaam?
  • Hoe dienen we het holistisch concept te integreren in de osteopathische training over diagnosestelling?

Zoals we allemaal weten is een accurate diagnose doorslaggevend voor het best mogelijke behandelresultaat. Het is een complex proces met valkuilen en vaak gebaseerd op onzekerheden. De osteopaat zal een klinische redenering opbouwen, uitgaande van wetenschappelijke kennis over ziektes en hoe deze zich manifesteren in symptomen.

Het is met deze symptomen dat de patiënt naar ons komt. Deze zijn beïnvloed door

  • uitlokkende factoren (short term)
  • bezwarende factoren (long term)
  • toeval (“Bepaalde dingen gebeuren nu eenmaal.”)

Bepaalde van die factoren zijn bewust, maar andere, wellicht de meerderheid, zijn onbewust.

In het diagnostisch proces pogen we een logisch verhaal op te bouwen, waarbij we als osteopaat heel veel aandacht tonen voor de ‘big picture’ of de ‘whole’, gebaseerd op kennis, informatie uit de anamnese van de patiënt, ervaring, intuïtie, deductief en inductief redeneren. Maar de vraag blijft: Is dit ook de logica van de patiënt?

In de Early American Manual Therapy vinden we de uitspraak: “Osteopathic treatment is scientific in that it recognizes the relation between cause and effect in disease, and seeks to remove the cause rather than to treat the symptoms, the effects of the disease.” (Smith, 1919).

Ook Still (1910) poneerde de stelling: “Find and remove the cause, then the effect will disappear”.

Hoewel Russel al in 1913 verklaarde dat de notie van causaliteit geen deel uitmaakt van de moderne wetenschap, zien we dat heel wat osteopaten en de osteopathische geneeskunde in het algemeen sterk de nadruk blijven leggen op het (m.i. klassieke) oorzaak-gevolg denken.

Is dit oorzaak-gevolg kader deel van de osteopathische geneeskunde of behoort dit eerder tot een reductionistisch concept? En als we stellen dat osteopathie gebaseerd is op een holistische benadering, wat maakt dan eigenlijk het verschil?

 

 

Voor mij spelen beiden, holisme en reductionisme, een rol in het osteopathisch diagnostisch proces. We dienen namelijk een onderscheid te maken tussen letsel/pathologie aan de ene kant, en disfunctie aan de andere kant.

Bij een letsel of pathologie is er een reëel gevaar tot structurele schade, of in het slechtste geval is er zelfs levensgevaar. Wanneer we na de anamnese een vermoeden hebben van een mogelijk letsel of pathologie, dan moeten we al onze intellectuele capaciteiten inzetten in een reductionistisch redeneringsproces. Dit stukje van de diagnose is puur cognitief en gesteund door de kennis van evidence based guidelines. Het vermoeden van een pathologie leidt tot specifieke bijkomende klinische testen en andere technische onderzoeken. Het resultaat in geval van een positieve outcome is een evidence based therapie om de structuur of in het algemeen het leven te beschermen. Dit kan bijvoorbeeld het geval zijn als de patiënt een kind is met erge hoofdpijn en braken. Het klinisch beeld doet ons denken aan meningitis, en dus dienen we verder te onderzoeken op fotofobie, koorts, teken van Kernig, bloedparameters, e.d.

De volgende patiënt echter is een atleet met hielpijn. Wanneer er geen tekenen zijn, die verwijzen naar een mogelijk ernstige pathologie, dan is de specifieke diagnose van plantaire fasciitis, achillespeestendinitis of hielspoor, van weinig tot geen betekenis voor de osteopaat.

Waarom? Er is namelijk geen enkele voorspelbare relatie tussen de specifieke lokale diagnose en de meest aangewezen osteopathische behandeling!

Traumata, ziektes, operaties, … Al de informatie uit de voorgeschiedenis van de patiënt mag nooit of te nimmer het klinisch redeneren of de behandelingsrichting beïnvloeden. Hierbij kunnen we verwijzen naar alle mogelijke, vaak onbewuste, beïnvloedende factoren (die voor de meerderheid onbewust zijn). Veel aandacht schenken aan het verleden en het juiste tijdsverloop is zeer misleidend, omdat de patiënt veel gebeurtenissen niet meer weet, niet op de juiste plaats weet te zetten, aandacht schenkt aan bepaalde gebeurtenissen die net op dat moment bij hem/haar prioritair lijken, maar bij een volgend consult soms volledig genegeerd worden.

Niettemin is deze anamnese zeer belangrijk voor het algemene beeld. De manier waarop de patiënt over het verleden praat en de manier waarop hij/zij de vragen van de osteopaat beantwoordt, vertelt ons alles over wie hij/zij is en zijn/haar typologie. En deze informatie is cruciaal voor de osteopaat-patiënt relatie. In een holistische benadering is de manier van behandelen (bv. keuze van de technieken), evenals de verbale/non-verbale communicatie doorslaggevend om tot het beste behandelingsresultaat te komen.

 

 

In het tweede deel van de diagnose maken we een bilan van mobiliteit op, waarbij we zoeken naar het antwoord op volgende vragen:

  • Wat zullen we behandelen?
  • Wat zullen we eerst behandelen?

Daarvoor starten we met een standaardprotocol, waarbij we een globaal onderzoek doen van het volledige lichaam. Dit basisonderzoek is volledig onafhankelijk van de klacht van de patiënt. Het wordt gevolgd door meer specifieke testen in de regio’s waar we een disbalans ontdekten, en niet enkel en alleen op de plaats van de klacht of van de structuren waarvan we theoretisch uitgaan dat die een belangrijke plaats zouden kunnen innemen. De valkuil is dus dat ook hier een theoretisch redeneren gebruikt wordt voor de zoektocht naar de oorzaak van de klacht, en dit op basis van misleidende voorinformatie, vergelijkingen met andere casussen, etc. We zien maar al te veel dat osteopaten bij patiënten met veel aandacht zeer regionaal onderzoeken waar de klacht zich manifesteert en andere delen van het lichaam worden niet of met minder focus gediagnosticeerd. In dit geval is het dan ook niet mogelijk relaties te ontdekken tussen de verschillende structuren onderling en hun rol in de functie van het gehele lichaam.

Het menselijk lichaam is een complex adaptief systeem, wat betekent dat het onvoorspelbaar is. Het enkel en alleen apart observeren van de verschillende elementen in zo’n systeem, kan/mag nooit leiden tot een beoordeling van de relatie tussen deze elementen en van de functie van het lichaam in totaliteit.

Wat we dienen te behandelen en wat we eerst zullen behandelen, kan enkel en alleen bepaald worden door het lichaam van de patiënt zelf, en niet door theoretische overwegingen. Het belangrijkste middel om de behandeling te kunnen starten op een zinvolle manier is m.i. het gebruik van inhibitietesten.

De uitvoering van inhibitietesten kent verschillende modaliteiten. Dit kan op het vlak van mobiliteit, motiliteit en spanning. Op basis van mijn ervaring vind ik de ene al meer bruikbaar dan de andere, maar hierover uitweiden zou ons te veel in details brengen. In elk geval is het de bedoeling via deze testen alles te weten te komen hoe de verschillende disfunctionele structuren of regio’s zich op het moment (!) van de diagnose/behandeling verhouden tot elkaar. Deze benadering past binnen het concept van de eenheid van het lichaam, één van de basisprincipes van de osteopathische geneeskunde: Elke structuur kan beïnvloed worden door gelijk welke andere structuur, en dat via veel verschillende wegen.

 

 

Deze inhibitietesten zullen bepalen welke de

  • dirigerende dysfunctie(s) is (zijn) short term: dit is (zijn) de dysfunctie(s) die alle andere dysfuncties beïnvloedt (beïnvloeden) = divergentie;
  • gefaciliteerde dysfunctie(s) is (zijn) long term: dit is (zijn) de dysfunctie(s) die beïnvloed wordt(worden) door alle andere dysfuncties = convergentie.

De normalisatie van de dirigerende en gefaciliteerde structuren is ‘de’ tool om het zelf-genezingsmechanisme, een ander basisprincipe van osteopathie, te stimuleren.

Na elke normalisatie of behandeling, ben je genoodzaakt een nieuwe diagnose te stellen:

  • Welke dysfuncties zijn verdwenen?
  • Welke dysfuncties zijn gebleven?
  • Zijn er nieuwe dysfuncties aan de oppervlakte gekomen?
  • Wat zijn de nieuwe relaties tussen deze dysfuncties?

Verwijzend naar de theorie van de complexe adaptatieve systemen is het behandelresultaat niet voorspelbaar, waardoor telkens een nieuwe check noodzakelijk is.

Noch de diagnose, noch de behandeling, noch het resultaat van de behandeling zal enige vorm van evidentie over oorzaak-gevolg aantonen. Er is geen evidentie in de medische wetenschap. Je moet er dus ook niet naar zoeken, maar enkel vaststellen!

We zijn niet ziek, omdat we een ziekte hebben. Maar we zijn ziek, en als gevolg hebben we een ziekte. Dit wil zeggen dat diagnose zich moet focussen op het ziek-zijn, en niet op de ziekte en zijn specifieke symptomen.

 

 

Besluit

Wat zijn de kenmerken van een holistische osteopathische diagnose? Bij letsel of pathologie is een reductionistische benadering aangewezen, die leidt tot een specifieke therapeutische actie. Bij disfunctie is de diagnose onafhankelijk van de symptomen en van de voorgeschiedenis. Deze houdt rekening met de typologie van de patiënt, bestaat uit een totaalonderzoek van heel het lichaam, probeert de onderlinge relaties tussen de dysfuncties te bepalen en behelst voortdurende nieuwe beoordelingen.

Het doel van de osteopathische diagnose is niet het vinden van ‘de’ oorzaak, of zelfs van ‘de’ oorzaak van alle oorzaken (multicausaliteit). Dit is namelijk gericht naar het verleden, en geeft geen enkele richting aan de behandeling.

Het doel is gericht naar ‘wat te behandelen’ en ‘wat te behandelen in eerste instantie’. Dit is gericht naar de toekomst, en dat lijkt mij heel wat zinvoller te zijn!

Wat is vervolgens het belang van dit concept voor het onderwijs betreffende de osteopathische diagnose? Er kan nooit of te nimmer plaats zijn voor module-onderwijs. Puur didactisch worden verschillende vakken gedoceerd, maar vanaf het begin van de opleiding moet er continu aandacht gegeven worden aan de interne relaties. Het onderwijs moet aandacht schenken aan alle basiswetenschappen, want daar vind je de kennis die noodzakelijk is om dit concept te kunnen uitvoeren. Er dient ruim aandacht te gaan naar de correcte interpretatie van elke diagnostische test. De valkuil is juist dat er op basis van theoretische kennis interpretaties volgen, die de test niet aangeven. Het aanleren van inhibitietesten is m.i. een belangrijke en noodzakelijke tool in het basisonderwijs van de osteopaat.

Zoals ik al in een eerder artikel heb aangegeven, kan ik best leven met de stelling dat osteopathie een complementaire geneeswijze is. Complementair, daar we inderdaad een bepaald behandelingsdomein hebben, waardoor bepaalde patiënten (bijkomend) nood hebben aan een andere vorm van geneeskunde.

Maar puur naar de geest is osteopathie voor mij een alternatieve geneeskunde. De ideeën rondom ziekte, ziek-zijn, gezondheid, diagnose, therapie, e.d. zijn op bepaalde vlakken zo anders zodat de osteopathische geneeskunde wel degelijk een echt alternatief is of zou moeten zijn.


Wens je meer concrete info rond de Bewegingsanalyses bij RUNNING AND MORE, raadpleeg dan de pagina Bewegingsanalyses. Meer lezen over Rik Hoste kan je onder ‘Medewerkers‘ en onder ‘Sportosteopathie‘.

Wens je een afspraak te maken voor een osteopathische screening, dan kan je die boeken via het online agendasysteem op de Homepage.